Thuis bij Jeroen Meus

Laat ik meteen met de deur in de keuken vallen: Jeroen Meus heeft weer een kookboek uitgebracht. Ik weet niet hoe hij het doet, maar ergens tussen het draaien van Dagelijkse Kost, het gezellig babbelen met onbekenden op straat en het random aaien van honden, vindt hij tóch nog de tijd om seizoensgebonden, huiselijke gerechten uit zijn mouw te schudden.

Het nieuwe boek, Thuis bij Jeroen Meus, pretendeert een intieme blik te geven op de gerechten die Jeroen thuis graag bereidt. Je zou denken dat dat iets spectaculairs oplevert: misschien een geheime familiestoofpot, een mysterieuze marinade of een revolutionair gebruik van prei. Maar neen — Meus blijft trouw aan zijn filosofie: eenvoud siert de mens… en vooral de kok.

Het boek is onderverdeeld volgens de seizoenen, alsof je een soort culinaire natuurdocumentaire binnenwandelt. De lente-recepten stralen alsof ze zonlicht bevatten, de zomergerechten zijn zó ontspannen dat ze bijna een zonnebril dragen, de herfstpasta’s ruiken naar een boswandeling zonder regen, en de winterstoofpotten zijn knusser dan een fleece-deken dat net uit de droger komt. Het is een heel reisverhaal, maar dan zonder turbulentie en met heel veel boter.

Wat valt er op aan dit boek? In de eerste plaats: het is een viering van intense ongelaagde alledaagsheid. Jeroen gebruikt ingrediënten die je echt in de winkel kunt vinden, en niet alleen in die ene hipstermarkt die 37 soorten kimchi verkoopt maar geen normale yoghurt. Denk eerder aan wortelen, aardappelen, kip, groenten die niet doen alsof ze uit een intergalactische voedselbank komen. Recepten waarbij je niet eerst moet googelen welke vijzel je best gebruikt en of Bol die op voorraad heeft.

Elke pagina ademt ‘maakbaar’, ‘simpel’, en soms zelfs “hé, dit kan ik ook!”. Een onwennig maar prettig gevoel voor de gemiddelde thuiskok die al zweet bij het woord reduceren.

De foto’s zijn zoals altijd bij Meus: warm, huiselijk, en lichtjes jaloersmakend. De gerechten lijken altijd nét iets mooier dan ze bij jou zullen worden. Zijn stoofvlees glanst alsof het zojuist door een styliste is ingesmeerd met een emotionele laag vernis. Zijn groenten liggen zó elegant bij elkaar dat je even vergeet dat dit in jouw keuken eindigt als een soort chaotische groente-abstractie.

Maar het is Jeroen vergeven. Hij glimlacht op bijna elke foto, alsof hij wil zeggen: “Komaan, jij kunt dit ook.” En eerlijk? Soms geloof je hem. “Snoer je innerlijke stresskip de mond, laat uw ajuinen zweten en ge zijt vertrokken.” De recepten lezen vlot en vriendelijk, alsof Jeroen naast je staat en af en toe bemoedigend knikt. Een typisch recept gaat zo: snij iets, bak iets, voeg iets toe dat je sowieso al in huis hebt en eet het op samen met iemand die je graag hebt. Hoewel sommige recepten zo eenvoudig zijn dat je denkt: “Is dit niet gewoon… héél simpel eten?”, is dat eigenlijk net het grote talent van Meus: hij maakt alledaags eten feestelijk en haalbaar. Het is alsof hij je uitnodigt om met minder gepruts meer geluk op tafel te krijgen.

Wie Meus kent van tv, weet dat hij balanceert tussen joviale buurman en culinaire rustgever. In dit boek is dat niet anders. Alles leest alsof Jeroen even binnensprong in je keuken, zijn jas niet eens uitdeed en zei: “Zet u, ik fix het wel.” Er zit geen spoor van culinaire arrogantie in. Geen zinnen als “Gebruik saffraan die op een zuidhelling werd geplukt door monniken met delicate vingers.” Neen. Meus blijft down-to-earth. Zo down-to-earth dat zijn recepten eigenlijk een ode zijn aan de aardappel, die overigens vaker langskomt dan sommige van mijn vrienden.

Thuis bij Jeroen Meus is een heerlijk kookboek: warm, eenvoudig, toegankelijk en met voldoende humoristische ondertoon — al was die laatste misschien onbedoeld. Het is geen boek dat je leven zal veranderen, tenzij je leven dringend nood heeft aan een goede stoofpot. Maar het is wél een boek dat je zin geeft om te koken, om te eten, en om minstens één keer per week te doen alsof je een culinaire superheld bent.

Kortom: als je houdt van eten, warmte, eenvoud en gerechten die geen existentiële crisis veroorzaken, dan is dit boek exact wat je zoekt.

Smakelijk.

recensie: Carlo Corstjens

← overzicht – Gezond gewicht