Charlotte Van den Broeck (Turnhout, 1991) is een Belgische dichter en essayist. Ze studeerde Engelse en Duitse Letterkunde aan de Universiteit Gent en volgde daarnaast de opleiding Drama (Woordkunst) aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen. Met haar poëziedebuut Kameleon vestigde ze in 2015 meteen haar naam in het literaire landschap; de bundel werd bekroond met de Herman De Coninck Debuutprijs. Twee jaar later verscheen Nachtroer, waarvoor ze de driejaarlijkse Paul Snoekprijs ontving voor de beste Nederlandstalige dichtbundel. Haar poëzie vond ook internationaal weerklank en werd vertaald in onder meer het Duits, Frans, Engels, Spaans, Afrikaans en Servisch.

Naast haar werk op papier ontwikkelde Van den Broeck een uitgesproken podiumpraktijk, waarin ze poëzie benadert als een performatieve kunstvorm. In haar optredens staan zegbaarheid, stem en lichamelijkheid centraal. In 2016 was ze, samen met Arnon Grunberg, de jongste gastlandspreker ooit die de openingsrede van de Frankfurter Buchmesse mocht houden. Ze trad op tijdens talrijke literaire festivals en evenementen, waaronder Saint Amour, het Poesiefestival Berlin, Woordfees Stellenbosch en het Ledbury Poetry Festival.

In 2019 maakte ze haar prozadebuut met Waagstukken, een essayistisch boek waarin ze het leven en de fatale fouten van dertien architecten onderzoekt die na een mislukt ontwerp zelfmoord pleegden. Het boek werd een bestseller, belandde op de shortlist van de Boekenbon Literatuurprijs en verscheen in verschillende vertalingen, onder meer in Duitsland, Engeland en Spanje. Eind 2024 publiceerde ze Een Vlam Tasmaanse Tijgers, dat in 2025 werd bekroond met de Boekenbon Literatuurprijs.

Naast haar literaire werk schrijft Charlotte Van den Broeck op freelance basis voor De Standaard der Letteren en is ze als docent Literaire Analyse en Essayistiek verbonden aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen.

Librar las Een vlam Tasmaanse tijgers.