Frederik Willem van Eeden (1860–1932) was een Nederlands schrijver en psychiater, vooral bekend door De kleine Johannes en Van de koele meren des doods. Opgegroeid in Haarlem in een kunstzinnig en wetenschappelijk milieu, studeerde hij medicijnen in Amsterdam en vestigde zich als huisarts in Bussum, waarna hij zich specialiseerde in psychotherapie.

In 1885 richtte hij met anderen het tijdschrift De Nieuwe Gids op en speelde een belangrijke rol in de Beweging van Tachtig, die zich verzette tegen moralistische poëzie en pleitte voor individuele expressie in de kunst. Zijn werk combineerde vaak psychologische inzichten met idealistische en spirituele thema’s.

Van Eeden trouwde eerst met Martha van Vloten, later met Truida Everts, en had vier zoons. Rond 1900 stichtte hij de anarchistische kolonie Walden in Bussum, een mislukte poging tot een idealistische gemeenschap. Later richtte hij zich op significa, spiritisme en Indiase filosofie, vertaalde werken van Tagore en trad in 1922 toe tot de Rooms-Katholieke Kerk.

Hij overleed in 1932 in Bussum en wordt herinnerd als invloedrijk schrijver, sociaal idealist en pionier in de psychologie en spirituele filosofie.

Librar las De kleine Johannes.