Wie bepaalt wat literatuur is?

Schrijvers houden ervan zichzelf centraal te plaatsen in het verhaal van de literatuur. Zonder auteurs geen romans, geen gedichten, geen verhalen. Dat klopt. Maar daarmee is niet alles gezegd.

Een schrijver kan een boek maken. Hij kan maanden of jaren werken aan een manuscript. Hij kan het laten uitgeven, promoten en signeren. Toch betekent dat nog niet dat het boek een plaats krijgt in de literatuur.

Die beslissing ligt uiteindelijk bij de lezer.

Een boek dat niemand leest, blijft een boek. Meer niet. Pas wanneer lezers een werk omarmen, bespreken, doorgeven en blijven herontdekken, krijgt het een leven dat de auteur overstijgt.

Geen enkele schrijver beslist zelf of hij blijft bestaan. Niet Conscience, niet Elsschot, niet Nescio. Hun plaats in de literatuur werd niet bepaald door hun overtuiging, maar door generaties lezers die hun werk bleven lezen.

Misschien wordt de rol van de lezer daarom onderschat. In het boekenvak gaat veel aandacht naar auteurs, uitgevers, prijzen en marketing. Maar uiteindelijk bepaalt niet de schrijver welke boeken blijven voortleven.

Dat doen de lezers.

Auteurs schrijven boeken.

Lezers beslissen welke boeken literatuur worden.