Van hun naam op een cover. Van een stapel boeken op tafel tijdens een signeersessie. Van interviews, zichtbaarheid, culturele legitimiteit. Het boek als bewijs dat hun stem gewicht heeft gekregen.

Schrijven zelf is iets anders. Schrijven is traag, eenzaam en vaak frustrerend. Het bestaat uit schrappen, herbeginnen, twijfelen en uren doorbrengen met zinnen die uiteindelijk nergens heen gaan. Er is niets glamourueus aan. Geen applaus, geen zichtbaarheid, geen bevestiging.

Misschien verklaart dat ook waarom zoveel manuscripten vandaag opvallend snel gepubliceerd willen worden. Niet omdat de tekst noodzakelijk klaar is, maar omdat het verlangen verschoven is van het werk naar de identiteit errond. Auteur worden is een cultureel statussymbool geworden. Een manier om jezelf ernstig te laten nemen.

De opkomst van selfpublishing heeft dat gevoel alleen maar versterkt. Publiceren is toegankelijker dan ooit. En dus vervaagt langzaam het verschil tussen een boek schrijven en een boek laten bestaan.

Dat betekent niet dat al die boeken waardeloos zijn. Sommige sterke stemmen ontstaan juist buiten de klassieke uitgeverijen. Maar tegelijk ontstaat er een cultuur waarin publiceren steeds minder een eindpunt van een lang proces lijkt, en steeds vaker het begin van een persoonlijk merk.

Misschien is dat de vreemdste verschuiving in de hedendaagse literatuurwereld.

Dat steeds meer mensen verlangen naar het beeld van de schrijver, terwijl steeds minder mensen nog verliefd lijken op het schrijven zelf.