Als taal je passie is, als schrijven je roeping is, als je dagelijks met woorden bezig bent en daar misschien zelfs je beroep van hebt gemaakt, waarom moet iemand anders dan nog je fouten aanwijzen?

Een huisschilder die zijn eigen woning laat schilderen door een collega zou vreemd worden bekeken. Een kok die voor zijn eigen gezin een maaltijd laat bereiden door een andere kok eveneens. Maar bij schrijvers lijkt het vanzelfsprekend dat een manuscript eerst door een corrector moet worden gered.

Natuurlijk maakt iedereen fouten. Niemand ziet alles. Maar de vraag blijft: hoeveel fouten mag een schrijver eigenlijk maken voordat we ons afvragen hoe goed hij zijn vak beheerst?

Misschien zegt de opkomst van correctoren minder over de noodzaak van correctie dan over de status van het auteurschap. Is schrijven een ambacht dat je onder de knie hebt, of een creatief proces waarvan de technische afwerking door anderen moet gebeuren?

Wie een boek koopt, mag toch verwachten dat de auteur zelf een meester van zijn eigen gereedschap is?

Of vragen we dat alleen nog van timmerlieden, elektriciens en metselaars?