Godfried Jan Arnold Bomans werd op 2 maart 1913 geboren in Den Haag en groeide al vanaf zijn babytijd op in Haarlem, de stad waarmee hij zich zijn leven lang verbonden zou voelen. Hij kwam uit een intellectueel en maatschappelijk actief katholiek gezin. Zijn vader was jurist, politicus en schrijver, en die combinatie van bestuur, geloof en literatuur werkte duidelijk door in Bomans’ eigen leven. Al op jonge leeftijd toonde hij een grote liefde voor taal, verhalen en humor. Tijdens zijn schooltijd schreef hij voor schoolkranten en publiceerde hij korte stukken, waarmee de basis werd gelegd voor een uitzonderlijk veelzijdige carrière.

Na zijn middelbareschooltijd studeerde Bomans rechten aan de Universiteit van Amsterdam, waar hij actief was in het studentenleven en redacteur werd van het blad Propria Cures. Later verruilde hij Amsterdam voor Nijmegen om filosofie te studeren, een keuze die zijn beschouwende en soms melancholische kant verder verdiepte. In deze jaren ontwikkelde hij zijn kenmerkende stijl: licht, ironisch en speels, maar altijd met een serieuze ondertoon. Hij debuteerde al vroeg, onder een pseudoniem, en liet ook in zijn eerste toneelstukken zien dat humor en ernst bij hem hand in hand gingen.

Zijn grote doorbraak kwam tijdens de Tweede Wereldoorlog met de roman Erik of het klein insectenboek, een fantasierijk en filosofisch verhaal dat onmiddellijk een groot publiek bereikte. Het boek groeide uit tot een klassieker en bepaalde in hoge mate zijn reputatie als schrijver die zowel volwassenen als jongeren wist te raken. In de oorlogsjaren toonde Bomans ook morele moed door Joodse onderduikers te helpen, een aspect van zijn leven dat pas later brede erkenning zou krijgen.

Na de oorlog werd Bomans een van de bekendste culturele figuren van Nederland. Hij schreef columns en essays voor kranten en tijdschriften, werkte als redacteur en werd beroemd door de strip Pa Pinkelman en Tante Pollewop. Tegelijkertijd ontpopte hij zich tot een van de eerste echte mediapersoonlijkheden van het land. Met zijn scherpe geest, milde spot en innemende voorkomen was hij een graag geziene gast op radio en televisie, waar hij niet alleen amusement bood, maar ook reflecteerde op maatschappij, geloof en menselijk gedrag.

Een belangrijk deel van Bomans’ literaire leven stond in het teken van Charles Dickens, wiens werk hij bewonderde en vertaalde. Hij speelde een grote rol in het toegankelijk maken van Dickens voor het Nederlandse publiek en was actief binnen literaire genootschappen. Hoewel hij droomde van een grote biografie over Dickens, heeft hij die nooit geschreven. Zelf ontving Bomans tijdens zijn leven geen literaire prijzen, wat vaak werd gezien als een teken dat zijn lichte toon door critici niet altijd serieus werd genomen, ondanks zijn grote vakmanschap.

Als mens was Bomans complex en tegenstrijdig. Hij was gelovig, maar kritisch, maatschappelijk betrokken, maar wars van ideologische dogma’s. Zijn publieke standpunten, met name in de jaren zestig, brachten hem soms in conflict met de culturele elite. In zijn persoonlijke leven kende hij onrust en tegenstellingen, wat zich uitte in relaties buiten zijn huwelijk. Toch bleef hij voor velen het toonbeeld van de vriendelijke, ironische observator van het menselijk tekort.

In 1971 trok Bomans zich voor een week terug op het onbewoonde eiland Rottumerplaat, waar hij dagelijks radioverslagen maakte. Het verblijf putte hem lichamelijk uit en later dat jaar overleed hij onverwacht aan een hartaanval, op 58-jarige leeftijd. Na zijn dood groeide de waardering voor zijn werk en zijn persoonlijkheid verder. Hij wordt herinnerd als een schrijver die humor gebruikte om diepgang te bereiken, een stilist die lichtheid koppelde aan wijsheid, en een culturele figuur die een blijvende plaats inneemt in de Nederlandse literatuur en publieke herinnering.

Librar las Vleugelman en Bomans op z’n best.