Jules Mazarin, in het Italiaans Giulio Raimondo Mazzarino, werd geboren op 14 juli 1602 in Pescina in de Abruzzen, toen deel van het koninkrijk Napels. Hij stamde uit een familie met bescheiden adellijke achtergrond en kreeg zijn opleiding bij de jezuïeten in Rome, waar hij een degelijke klassieke en juridische scholing ontving. In zijn vroege carrière trok hij naar Spanje om rechten te studeren en raakte betrokken bij diplomatieke en militaire opdrachten voor de pauselijke staat, wat zijn talent voor politiek en onderhandeling al op jonge leeftijd liet zien.

Mazarin’s internationale reputatie begon toen hij in 1630 met gevaar voor eigen leven tussen strijdende legers door reed om vrede te bewerkstelligen tijdens conflicten als de oorlog van Mantua. Zijn behendigheid en politiek inzicht trokken de aandacht van de machtige Franse minister Cardinaal Richelieu, waarna hij in Parijs ging werken en zich ontwikkelde tot een sleutelfiguur in de Franse en Europese diplomatie.

Toen Richelieu in 1642 stierf, volgde Mazarin hem op als premier van Frankrijk onder koning Louis XIII en later onder de regentes Anne van Oostenrijk tijdens de minderjarigheid van Louis XIV. In deze positie was hij verantwoordelijk voor de voortzetting van Richelieu’s politiek, het versterken van de centrale macht in Frankrijk en het beëindigen van de oorlogen van de Dertigjarige Oorlog met de Vrede van Westfalen. Later voerde hij de onderhandelingen die leidde tot de vrede tussen Frankrijk en Spanje in 1659 (Vrede van de Pyreneeën).

Mazarin werd berucht en berucht tegelijk, zijn belastingen en centralisatiepolitiek leidden tot de Fronde, een reeks opstanden van de Franse adel en het parlement tegen zijn gezag. Hoewel hij tijdelijk het hof moest verlaten, keerde hij terug en bleef hij invloed uitoefenen tot zijn dood. Hij speelde een belangrijke rol in de opvoeding van de jonge Louis XIV en de ontwikkeling van de bestuurselite die de basis legde voor het absolutisme van de Zonnekoning.

Naast zijn politieke loopbaan was Mazarin een groot verzamelaar van kunst en boeken. Zijn uitgebreide bibliotheek werd de kern van wat later de Bibliothèque Mazarine in Parijs werd, een van de oudste openbare bibliotheken van Frankrijk. Hij steunde ook kunst en literatuur door pensioenen toe te kennen aan kunstenaars en schrijvers en door instellingen zoals de Koninklijke Academie voor Schilderkunst en Beeldhouwkunst te bevorderen.

Over zijn werk als auteur is minder zekerheid: er bestaan teksten die aan hem worden toegeschreven, zoals politieke verhandelingen en pamfletten uit de 17e eeuw, waarvan sommige later als Brevier voor politici of handleidingen voor machtspolitiek zijn gepubliceerd, het is echter onduidelijk of hij ze zelf direct heeft geschreven of dat latere auteurs zich op zijn naam beroepen. Wegen naar macht is zo’n aan hem toegeschreven boek.

Jules Mazarin stierf op 9 maart 1661 in Vincennes, Frankrijk. Hij liet Frankrijk achter als een machtige en meer gecentraliseerde staat, met een jonge koning die was gevormd door de uitdagingen en ervaringen van zijn jeugd aan het hof.

Librar las Wegen naar macht.